Een eerlijk gesprek over maskers, mannen en wat er loslaat als je in het bos gaat zitten.
Alexander is 40, werkt in de zorg, heeft twee kinderen, speelt marimba en weet precies hoe een tent op te zetten. Hij is niet iemand die snel over zichzelf praat. En toch zit hij hier, een paar maanden na het MANA Retreat, met woorden die raak zijn.
"Ik voel me meer de vader die ik wil zijn."
Dat zegt hij niet als iemand die een cursus heeft gevolgd. Dat zegt hij als iemand bij wie iets in beweging is gezet.
Hoe je jarenlang iets wil doen en het toch niet doet
Alex had al een tijdje het gevoel dat hij zoiets als een retreat wilde doen. De combinatie van fysieke uitdaging, meditatie, naar binnen keren, hij wist dat het hem zou aanspreken. Maar hij zette de stap niet.
"Er zijn zo veel mogelijkheden. Cacao-ceremonies, yoga-retreats, mannenweekenden. Ik ben er geïnteresseerd in, maar ik neem nooit die stap."
Dat veranderde toen Thomas hem vroeg. Niet via een advertentie, niet via een folder. Gewoon: een eerlijke vraag van iemand die hij vertrouwde.
"Het voelde puur. Niet commercieel, niet als een trucje. En dat prikkelde bij mij."
Dat gevoel van oprechtheid was voor Alex doorslaggevend. Niet de belofte van transformatie, niet een mooi programma. Gewoon iemand die vanuit zichzelf iets aanbood en daar volledig achter stond.
Aankomen in het bos
Hij wist van tevoren bijna niets van het programma. Opzettelijk, zo bleek achteraf.
"Ik dacht: vlees eten? Bier drinken? Ik wist het echt niet. En ik heb het ook niet gevraagd. Ik dacht: laat me verrassen."
De landing was zacht. Tent opzetten, even rondkijken, voorzichtige kennismaking. Geen druk. En dat voelde voor Alex precies goed.
"Kamperen kan ik. Dat geeft me vertrouwen. En dat rustgevoel zorgde ervoor dat ik open kon gaan voor wat daarna kwam."
Want wat daarna kwam, had hij niet verwacht.
Maskers vallen in combinatie
Het weekend bestond uit een mix van fysieke activiteiten en momenten van stilte en naar binnen keren. Die combinatie bleek cruciaal.
"Door samen fysiek aan de bak te gaan en daarna ook de ruimte te nemen om naar binnen te keren, dan gaan maskers en ego's snel af. Niet geforceerd. Gewoon… het gebeurt."
Alex is iemand die zichzelf regelmatig anders voelt dan de mensen om hem heen. Zeker in typische mannelijke omgevingen, het bedrijfsleven, groepen waarin prestatie centraal staat, voelde hij een afstand.
Het MANA Retreat was anders.
"Ik merkte dat er heel veel overeenkomsten zijn tussen mannen, als je tenminste de verdieping opzoekt. Dat was een echte eye-opener voor me."
Niet omdat de mannen allemaal hetzelfde waren. Juist omdat ze allemaal ergens mee zaten, en dat durfden te delen.
De angst om door de mand te vallen
In één van de avondgesprekken bij het vuur deelde Alex iets wat hij zelden uitspreekt: zijn angst dat wat hij inbrengt er niet toe doet. De gedachte die steeds terugkomt: straks val ik door de mand.
Wat er toen gebeurde, raakte hem.
"Ik deelde het, en er was herkenning. broeders herkenden het. En dat betekent niet dat het meteen opgelost is, maar ik kan er wel mee aan de slag. Ik hoef het niet in te stoppen en er niet meer bij stil te staan."
Dat moment, kwetsbaarheid uitspreken en gezien worden, zette iets in beweging.
"Ik besefte: het hoeft niet één groot onderwerp te zijn. Het mag gewoon zijn wat het is. En dat het ertoe doet, bepaal ik zelf."
Loskomen uit het hoofd
Alex beschrijft zichzelf als iemand die veel in zijn hoofd zit. Werk, school, huis, gezin, alles tegelijk. En dan ook nog de angst dat als hij zich op één ding focust, het andere omvalt.
"De angst regeert dan. En dat voegt niets toe, dat weet ik rationeel ook wel. Maar het gevoel is er gewoon."
Het MANA Retreat gaf hem, tijdelijk, maar voelbaar, een andere staat van zijn. Weg van de afleiding. In het nu.
"Wat het weekend voor mij heeft gedaan, is loskomen uit normale patronen. Waardoor dingen meer beginnen te stromen."
Die zin zegt hij langzaam, alsof hij hem voor het eerst hardop hoort. Zijn yoga-leraar zei iets vergelijkbaars ooit tegen hem. Maar nu had hij het zelf gevoeld.
De spiegel thuis
Na het weekend reed hij naar huis. Zijn partner zag het meteen.
"Ze zei: ik merk dat er iets losgemaakt is in jou. In positieve zin."
Dat raakte hem. Niet omdat hij iets had willen bewijzen. Maar omdat het klopte. En aan het einde van het weekend kwamen zijn kinderen op bezoek.
"Ik was trots. Ik dacht: ik ben ook de papa van jullie. En ik denk dat het weekend me geholpen heeft om meer de vader te zijn die ik wil zijn."
Hij zoekt even naar woorden. Dan zegt hij:
"Het lukt niet altijd. Maar het streven is er. En dat is na het weekend sterker geworden."
Wat een MANA Retreat eigenlijk is
Als je Alex vraagt hoe hij het zou omschrijven aan iemand die er niets van weet, denkt hij even na.
"Het is een echte ruimte, in de natuur, met een groep mannen, waar dingen kunnen bewegen die al te lang stilstaan. Geen trucjes. Geen script. Gewoon eerlijk samenkomen."
Dat is precies de intentie van INNER MANA. Geen belofte van een groot moment. Wel een setting waarin échte gesprekken mogelijk worden. Waarin mannen naast elkaar kunnen staan zonder dat iemand iets hoeft te bewijzen.
Omdat the kracht niet zit in het weekend zelf.
De kracht zit in wat er daarna blijft.
Ben jij klaar voor de volgende stap?
Wil jij ook die verdieping en broederschap ervaren?
Bekijk de retreats →