Familiesysteem

TRANSGENERATIONELE
TRANEN

Over oud zeer, verslaving en de weg naar werkelijke vrijheid.

In februari (2025) ging ik met mijn vader naar een voorstelling over oud zeer, van Bram Bakker. In de dagen ervoor vroeg ik hem of hij nog oud zeer had. Dat viel nogal mee volgens hem. Het meeste was wel verwerkt en had een plaatsje gekregen in de constructiekoffer. Elementen van zijn groeiproces.

Onderweg naar het theater luisterde ik naar een online cursus Van Verdoven naar Voelen. Een reis die ik de laatste jaren intens maak. Ik voelde dat ik licht gespannen was. Ik had iets voor.

Tijdens de voorstelling vertelde Bram over zijn oud zeer. Over zijn ouders. Zijn grootouders. De oorlog. En hoe trauma’s doorsijpelen — van generatie op generatie.

"Na afloop dronken mijn vader en ik nog wat. Ik vroeg wat hij ervan vond. Hij zei dat hij veel herkende. We spraken over zijn verleden. Over opa en oma. Over de oorlog. Over hoe het thuis bij hem liep."

Zijn drankje was inmiddels al op. Ik had nog anderhalve slok. Als ik het wilde zeggen, moest het nu. Ik verzamelde mijn moed en zei:

“Paps, ik wil mijn excuses aanbieden voor mijn verslaving en wat dat teweeg heeft gebracht in onze familie.”

Lang heb ik het mijn ouders kwalijk genomen. Mijn vader die moeite had mij te begrijpen. Mijn moeder die ziek was. Maar door (o.a.) werk in mijn familiesysteem zie ik nu iets anders. Zij hebben alles gedaan wat zij konden. Net als hun ouders. En de ouders van hun ouders. Iedereen droeg zijn trauma.

“Your parents are guilty, but they are not to blame.”

Verslaving kan een progressieve hersenziekte zijn. Genetisch. Maar er kan ook een diep niet-goed-genoeg-gevoel onder liggen. En dat hoef niet eens van jou te zijn. Het kan ook van je ouders zijn. Of je grootouders.

Zaterdagochtend kwamen de tranen. Ik voelde het, dit waren geen gewone tranen. Het waren de tranen van mijn ouders. Mijn grootouders. Mijn overgrootouders. Het waren transgenerationele tranen.

Grafiek Transgenerationeel Trauma

De impact van transgenerationeel trauma door de jaren heen.

Ik voelde geen verdriet. Geen opluchting. Geen blijdschap. Wat ik voelde was, VRIJHEID:

  • Vrijheid omdat ik verantwoordelijkheid nam voor mijn eigen shit.
  • Vrijheid omdat ik weet dat ik niet mijn verslaving was.
  • Vrijheid omdat ik besloten heb mijn familie trauma's niet mijn leven te laten bepalen.
  • Vrijheid omdat ik mijn vader eer.

De vrijheid om zelf te kiezen wie ik wil zijn.

Onderzoek voor jou:

  • Hebben jij en je vader (onbesproken) oud zeer?
  • Wil jij weten hoe je van verdoven naar voelen kunt bewegen?
  • Wil jij weten hoe je transgenerationele tranen kunt laten stromen?

Mijn DM staat open →